Rozdziały: [1], [2].

Prolog
Stała tam kilka dłuższych chwil. Postanowiła poczekać, ale on się nie pojawiał. Wiedziała dlaczego, lecz serce nakazało jej czekać. Uczniowie przechodzili obok niej, śmiejąc się, narzekając na któregoś z nauczycieli lub po prostu zmierzając do swojego celu. No właśnie - zazdrościła im tego, że mają jakiś cel w życiu. Nigdy go nie miała. W Hogwarcie uczyła się tylko dla tego, że rodzice ją opuścili po tym, jak dowiedzieli się, że była potworem. Z całego serca pragnęła być z nimi, tak bardzo nie chciała mieć magicznej mocy. Oczywiście trafiła do Slytherinu.
Dotarło do niej, że stoi tak od trzech godzin, więc poszła do dormitorium. Nie wybawi jej żaden książę. Zasnęła jak co dzień: przekonana o tym, że nie powinna w ogóle istnieć.
***
Szła przez ciemny las. Nie była sama - obok niej byli jej rodzice. Zawiał wiatr i matka z ojcem zniknęli. Najpierw krzyknęła. Potem poznała prawdę - BYŁA POTWOREM! Miała moc i to przez nią straciła rodziców. Dalej nie zrobiła już ani jednego kroku, ani naprzód, ani do tyłu. Bała się panicznie. Chłód przeniknął do jej serca. Miała dosyć. Stała w lesie, a niebo coraz bardziej ciemniało. I nagle usłyszała głos ojca: IDŹ STĄD! JESTEŚ CZAROWNICĄ, JESTEŚ ODMIEŃCEM. SPALIĆ JĄ!
***
Obudziła się z wrzaskiem. Ślizgoni przywykli do jej wrzasków, ale ten, który wydała z siebie przed chwilą, obudził wszystkich w dormitorium. Sue kucnęła przy niej. Nie była normalną Ślizgonką, była wspaniałą niby-przyjaciółką. Obok niej przysiadł jakiś chłopak. Spojrzał na nią z współczuciem, po czym niespodziewanie ją do siebie przytulił. To jej wystarczyło. Odsunęła się od niego i spojrzała gdzieś w bok. Nikt się nigdy nią tak nie zainteresował, czuła się dziwnie i... jakoś tak dobrze? Podziękowała Sue i chłopakowi, a następnie położyła głowę na poduszkę i starała się zasnąć.
Rozdział 1.
Szła z Sue i Hubertem na śniadanie. Usłyszała Draco Malfoya, który wykrzykiwał coś do Harry'ego Pottera. Sama nie wiedziała czemu, ale lubiła tego Gryfona. Draco to parszywy gnojek, a twarz ma obrzydliwą, jak jego rodzice. A on się w niej podkochiwał, on, bez mózgu, ON, który miał rodziców czarodziejów!
- Ej, ciekawe, co dziś będzie na zajęciach u Hagrida, no nie? - Sue zawsze to interesowało. No może raczej od chwili, gdy Malfoy trafił do skrzydła szpitalnego przez Hardodzioba. Stworzenie to nazwali „Wybawcą od Tej żmii Malfoya” ( W skrócie WOTŻM, ale lepiej brzmi pełną nazwą). - Pewnie znowu tylnowybuchowe sklątki – odpowiedział znudzony Hubert. - Ja tam czekam na eliksiry. Ten Snape to super facet. Może nie lubi Gryfonów, ale pewnie ma jakiś tam powód. Za to my mamy luksus. Właśnie, gdzie my idziemy?
Złapał ją za rękę, ale odrzuciła jego dłoń. Nie mogła z nim tak iść. Nie był to obciach, ale... nie zasługiwała na to. I przypominało jej to rodziców. Chłopak zrobił zdziwioną minę, po czym zapytał:
- Co dziś jecie na śniadaniu? Ponoć będzie kaszka manna o smaku mugolskiego batona Snickersa, czy jak to się tam zowie. Słyszałem, że całkiem smaczny ten baton. Coś za cicho jesteś, Nazario. - Czemu? Po co paplać bez sensu? - zapytała. Był sympatyczny, ale bez przesady. Usiadła obok Kruma. Nawet na niego nie spojrzała, bo po co? Hubert usiadł obok niej, a Sue naprzeciwko. Poszli w jej ślady. Nazaria wzięła jajecznicę i zaczęła jeść. Jej przyjaciele też zajęli się strawą. Malfoy usiadł obok Pansy, cóż za niespodzianka.
- Hej – Krum odezwał się do siedzącej obok niego dziewczyny.
- Ee, cześć. Niezły byłeś w pierwszym zadaniu, gratuluję. - Spojrzała na niego, ale bez zbytniego zainteresowania. - Ehem. Dzięki, chciałem tylko powiedzieć, że ładną masz dziś fryzurę.
- Jak co dzień. Błagam Cię, nie chcę mieć kolejnego faworyta. - Tu powiedziała prawdę. - Jestem potworem, nikim więcej. Po za tym, przecież uwielbiasz tę Gryfonkę, Hermionę.
- Niby czemu uważasz, że Cię kocham?! - Słychać go było w całej Wielkiej Sali. Tylko udawał, że jest zdenerwowany, co wywnioskowały dziewczyny przez ton jego głosu. Tak naprawdę ucieszył się, że to zauważyła. Nawet się nie zarumieniła, po prostu plunęła na swoją jajecznicę i spojrzała wilkiem na zawodnika quidditcha. Napiła się soku dyniowego i wstała. Wychodząc, spojrzała na Hermionę. Gryfonka patrzyła na nich zdegustowana, podobnie jak Ronald. Mina Harry'ego różniła się od jego przyjaciół: była... zaciekawiona?
***
Sue i Hubert spojrzeli na nią. Nie była zdenerwowaną, wręcz przeciwnie, zachowywała się jak zwykle spokojnie.
- I jak ci smakował budyń o smaku batonika? - zapytała Huberta. - Bo ja nie miałam na niego ochoty. - Był wyśmienity. Ty pewnie już taki jadłaś...
- Nie, ale sam baton tak. Zaraz, jak się nazywa się twoja mama? - zapytała po chwili.
- Onyksa Secemoto. A ojciec Derek. A co?
- A nic. Dzięki. Zaraz przyjdzie Snape, przygotujcie się na lekcje. - Uwielbiała te zajęcia.
- Wejdźcie, Potter, tylko się nie potknij, bo nie dasz rady wykonać drugiego zadania za dwa tygodnie z złamaną rączką! - Zza pleców Nazarii wyłonił się profesor Snape. Grupa Malfoya śmiała się z Harry'ego i dodali coś od siebie, tyle że Nazaria już była w sali z przyjaciółmi. Lekcja się rozpoczęła.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.